_{6 marca lutego 2026}

Państwowa Agencja Ukrainy ds. Zarządzania Strefą Wykluczenia (SAUEZM) zidentyfikowała konkretne miejsca, które mogą posłużyć jako bazy dla przyszłych małych reaktorów modułowych (SMR). Według najnowszego raportu agencji, analizy objęły tereny w bezpośrednim sąsiedztwie dawnej elektrowni jądrowej.

Wyniki badań terenowych i lokalizacje

W ramach prac prowadzonych w 2025 roku eksperci pobrali ponad 4 000 próbek oraz wykonali 15 000 pomiarów terenowych i 9 000 pomiarów laboratoryjnych. Na podstawie zgromadzonych danych jako potencjalne lokalizacje dla technologii SMR wskazano okolice dwóch opuszczonych wsi: Kopaczi oraz Lelów. Obie miejscowości znajdują się w tzw. strefie wewnętrznej, w promieniu 10 kilometrów od zniszczonej elektrowni w Czarnobylu.

Wykorzystanie tych terenów wpisuje się w szerszą strategię przekształcania Strefy Wykluczenia w hub energetyczny. Obecnie na tym obszarze funkcjonują już farmy fotowoltaiczne, a planowane są kolejne inwestycje w obszarze bioenergii oraz gospodarki o obiegu zamkniętym.

Współpraca z Energoatomem i partnerami zagranicznymi

Działania w strefie są realizowane we współpracy z państwowym koncernem Energoatom. Ukraiński operator jądrowy kontynuuje prace nad rozmieszczeniem SMR na terenie całego kraju, traktując Czarnobyl jako jedną z kluczowych platform testowych i produkcyjnych.

W 2024 roku Energoatom podpisał umowę, która zakłada możliwość budowy do 20 reaktorów SMR w technologii firmy Holtec. Ponadto Ukraina analizuje partnerstwa z innymi dostawcami, w tym z amerykańskim Westinghouse, w ramach szerszego programu modernizacji sektora energetycznego, który obejmuje również budowę do dziewięciu dużych bloków AP1000.

Infrastruktura i bezpieczeństwo energetyczne

Wybór Strefy Wykluczenia na miejsce posadowienia SMR jest podyktowany dostępnością istniejącej infrastruktury przesyłowej oraz sieci elektroenergetycznych, które pozostały po dawnej elektrowni. Implementacja małych reaktorów modułowych ma stanowić fundament powojennej odbudowy ukraińskiego systemu energetycznego, zwiększając jego rozproszenie i odporność na ataki.

Zgodnie z założeniami SAUEZM, mniejszy ślad węglowy oraz kompaktowe rozmiary jednostek SMR pozwalają na ich bezpieczną eksploatację w miejscach o ograniczonym przeznaczeniu gruntów, jakimi są tereny dotknięte skutkami awarii z 1986 roku.

oprac. Redakcja / World Nuclear News