
Małe Reaktory SMR (Small Modular Reactors)
to nowoczesne, niewielkie reaktory jądrowe o mniejszej mocy w porównaniu z tradycyjnymi dużymi elektrowniami jądrowymi. Oto kilka kluczowych informacji na ich temat:
Źródło: NuScale, GE Hitachi, Westinghouse, Rolls Royce
Skalowalność i modułowość
SMR są zaprojektowane jako modułowe jednostki, co oznacza, że mogą być produkowane seryjnie w fabrykach i transportowane na miejsce instalacji. Dzięki temu możliwe jest stopniowe zwiększanie mocy elektrowni przez dodawanie kolejnych modułów.
Mniejsza moc
Typowa moc reaktorów SMR wynosi od kilkudziesięciu do kilkuset megawatów (MW), w przeciwieństwie do dużych reaktorów jądrowych, które mogą osiągać moce rzędu kilku gigawatów (GW). Wielu potencjalnych odbiorców jest bardziej zainteresowanych wdrożeniem reaktorów o mocy kilkuset megawatów niż kilku gigawatów.
Bezpieczeństwo
SMR są projektowane z myślą o niezawodnym bezpieczeństwie. Zawierają liczne pasywne systemy chłodzenia i inne mechanizmy, które minimalizują ryzyko awarii i gwarantują bezpieczeństwo eksploatacji.
Zastosowania
SMR mogą być stosowane nie tylko do produkcji energii elektrycznej, ale również do innych celów, takich jak ogrzewanie miejskie, gorąca para dla przemysłu chemicznego czy produkcja wodoru.
Elastyczna lokalizacja
Dzięki swojej niewielkiej wielkości i niższym wymaganiom infrastrukturalnym, SMR mogą być instalowane w miejscach, gdzie budowa tradycyjnej elektrowni jądrowej byłaby niemożliwa lub nieopłacalna, np. w odległych regionach lub w miejscach o ograniczonej przestrzeni.
Czas budowy i koszt
Produkcja i montaż SMR zajmuje mniej czasu w porównaniu z budową dużych reaktorów. Również koszty inwestycyjne są zazwyczaj niższe, co może uczynić je bardziej atrakcyjnymi dla inwestorów.
Małe reaktory modułowe (Small Modular Reactors — SMR) to w wielu przypadkach pomniejszone wersje tradycyjnych reaktorów jądrowych znanych z istniejących elektrowni atomowych. W dużym skrócie proces wytwarzania energii elektrycznej w takich konstrukcjach przebiega następująco:
Ten sam schemat działania jest wykorzystywany w reaktorach SMR, jednak w porównaniu z tradycyjnymi reaktorami nowa technologia pozyskiwania energii z atomu wprowadza szereg zmian, które mają na celu redukcję kosztów budowy i zapewnienie niezawodnego bezpieczeństwa w konstrukcjach modułowych.
Rodzaje reaktorów dla elektrowni jądrowych (klasyfikacja)
Typy reaktorów jądrowych
Obecnie eksploatowane reaktory w energetyce zawodowej to najczęściej reaktory chłodzone zwykłą wodą – wodne ciśnieniowe – Pressurized Water Reactor (PWR) i reaktory z wodą wrzącą – Boiling Water Reactor (BWR) lub chłodzone gazem tzw. zaawansowane reaktory chłodzone gazem – Advanced Gas Reactor (AGR). Odmiennym typem reaktorów jest kanadyjski reaktor z paliwem jądrowym nie wymagającym wzbogaconego uranu, ale wymagający za to ciężkiej wody do podtrzymywania reakcji łańcuchowej Canadian Deuterium Uranium (CANDU). Niefortunnym typem reaktora jest wycofywany obecnie z eksploatacji reaktor wodno-grafitowy dużej mocy Rieaktor Bolszoj Moszcznosti Kanalnyj (RBMK). Kilka reaktorów tego typu pracują jeszcze wyłącznie w Rosji.
Konstrukcja i efektywność
W reaktorze chłodzonym wodą rdzeń reaktora zawierający paliwo jądrowe umieszczony jest w grubościennym stalowym zbiorniku, przystosowanym do wytrzymania odpowiednio wysokiego ciśnienia sięgającego od 7 do 16 MPa. Tak wysokie ciśnienie wymagane jest po to, aby chłodziwo wodne mogło osiągać wysoką temperaturę, co ma wpływ na sprawność wytwarzania energii elektrycznej. Reaktory tego typu charakteryzują się stosunkowo prostą konstrukcją rdzenia oraz niewielkimi rozmiarami.
Wymiana paliwa jądrowego
Wymiana paliwa odbywa się okresowo co rok lub co kilka lat w zależności od strategii eksploatacji reaktora; niezbędne jest wówczas wyłączenie reaktora.

Reaktor typu BWR (Boiling Water Reactor)
W 1953 roku opracowano w Stanach Zjednoczonych pierwszy eksperymentalny model reaktora EBWR (Experimental Boiling Water Reactor – Reaktor Wodny Wrzący). Na tym reaktorze przeprowadzono szereg badań i testów mających na celu sprawdzenie, czy proces wrzenia wody w rdzeniu reaktora nie powoduje niestabilności uniemożliwiających bezpieczna eksploatację takich reaktorów. Przeprowadzono setki prób, również z niekontrolowanym wzrostem mocy reaktora, które wykazały stabilność i bezpieczeństwo eksploatacji technologii wodno-wrzących reaktorów. Już w 1955 roku reaktor tego typu zasilił w energię elektryczną liczące 1200 mieszkańców miasteczko Arco i rozwój tej technologii nabrał rozpędu.












